Havingness kun je niet bij de buren laten bezorgen. Je moet thuis zijn bij jezelf

Het is goed uitrusten aan de Bretonse kust. Nergens smaken zeevruchten lekkerder dan in Dinard. Waarom dit zo is weet ik niet. Ieder mens heeft waarschijnlijk zijn eigen favoriete stukje kust. Ik kom er vaak als ik mijn hoofd leeg wil maken en geloof me dat is veel vaker dan ik vakantiedagen heb. Bretagne is de stilteplek in mijn hoofd.

Toen ik nog niet zo ervaren was in mediteren, renden er vaak olifanten over mijn stukje strand. Echt waar. Olifanten aan de Atlantische kust, zijn voor mij net zo normaal als paarse koeien op een Alpenweide voor sommige kinderen. De eerste keer had ik de dieren niet eens in de gaten. Ik lag helemaal ingesmeerd in mijn strandstoel te dagdromen en ineens lag ik in het losse zand. Geen idee wat er gebeurd was. Het was nog een heel gedoe de zonnecrème  – altijd goed insmeren – van me af te wassen.

De tweede keer dat ik omver geblazen werd, zag ik vanuit mijn ooghoeken de rotsen schudden. De derde keer dat het gebeurde, zag ik ook nog een enorme grijze kont tussen de stenen verdwijnen. Sindsdien verrassen olifanten mij niet meer op het strand. Voordat ik op mijn stoel ga zitten kijk ik eerst goed rond. Heb ik mijn familie geïnformeerd dat ik goed ben aangekomen? Kan ik mijn werk vergeten?